Şeker-İş Sendikası Muş Şube Başkanı Fikret Sancar, 1 Mayıs İşçi Bayramı dolayısıyla açıklama yaptı. Açıklamasında işçi ölümlerine dikkat çeken Sancar, 2012 yılının ilk üç ayında en az 163 işçinin hayatını kaybettiğini belirtti.
1 Mayısı yaşamını yitiren işçilere atfettiklerini belirten Sancar, “Erzurum baraj gölünde, Afşin Elbistan kömür havzasında, Zonguldak maden ocaklarında, İstanbul tersanelerinde, Kırıkkale mühimmat depolarındaki patlamalarda, Adana Kozan Barajında, Davutpaşa atölyelerinde, inşaat şantiyelerinde can veren işçi kardeşlerimize Allah’tan rahmet diliyor, bu bayramı onlara armağan ediyoruz.”dedi.
İş kazaları sonrası sorumlular hakkında göstermelik gözaltı kararları çıkarıldığını savunan Sancar, “her defasında göstermelik sorumluların gözaltına alındığını, ama esasta hiçbir sonuç alınmadığını görmekteyiz. Hiçbir patron gerçek manada işçi sağlığının tedbirini almamaktadır. Afşin Elbistan kömür havzasında işçiler hâlâ toprak altından çıkarılamamıştır. Evet, işçi bu şartlarda çalışmakta ya da bu şekilde can vermektedir. Bizler işte bu bayramı kutluyoruz.”diye konuştu.
10 milyon işçinin açlık sınırı ile mücadele etmek zorunda bırakıldığını belirten Sancar, Türk-İş tarafından açıklanan açlık sınırının 955 TL olduğunu hatırlattı.
Saatlerce çalıştırılan işçilerin birçok haktan faydalanamadığını dile getiren Sancar, “İnsan onuruna yakışır bir işte çalışma olanağını bulamayan insanlar 12 saat çalıştıkları, Hafta tatili kullanmadıkları halde asgari geçim indirimleri yemek ve servis paraları gibi hakları verilmediği gibi tazminatlarını alamamakta, izin hakları ellerinde alınmaktadır.”dedi.
Sancar açıklamasında şu ifadelere yer verdi: “Birileri zengin olurken binlerce işçi ölüyor. Fabrikalarda, atölyelerde, inşaatlarda, madenlerde, tarlalarda… Kısacası her yerde işçi cinayetleri sürüyor. Son 10 yılda 10 bin 723 işçinin öldüğü Türkiye’de her yıl ortalama 1072 işçi hayatını kaybederken,2011 yılında 1543 işçi 2012 yılının sadece ilk üç ayında en az 163 işçi hayatını kaybetti.
İş güvenliği tedbirini, sigorta isteyen, Hakkını arayanlar kapı dışarı edilmektedir. Örgütlenme, sendikalaşma önünde büyük engeller bulunmaktadır. Ülkenin %45 civarında kayıt dışılık mevcuttur. Mesleki hastalıklar ve belirtildiği gibi iş kazalarına karşı önlemler alınamamaktadır. Ölen işçiye öldüğü gün sigortası yapılmaktadır.
Özelleştirmelerle yüz binlerce işçi işinden olmuş çalışanlar kapı dışarı edilmiş ya da 4c denilen bir sistemle ellerinden özlük hakları alınarak çocuklarında ayrı bir bölgede karın tokluğuna bir işe mahkûm edilmektedir. Bu insanların kendileri ve ailelerinin düştüğü psikolojik bunalım, çöküntü hesaba katılmamaktadır. Kamu işçiliği bitirilmeye çalışılmış mevcut işler taşeronlara verilmiştir. Arada kazanan yine patronlar olmuştur.
Sosyal güvenlik sistemi zararları işçiden daha fazla pirim daha fazla vergi ile kapatılmaya çalışılmaktadır 5510 sayılı sosyal güvenlik yasasından sonra işçi ikramiyelerine kesintiler uygulanarak işçinin gelir kaybına sebep olunmuştur, üst gelir sahibi kesimin vergileri düşürülmüş ücretlilerin 25’lik vergi dilimi 27’ye çıkarılmıştır. Pek çok patron aylık gelirini aylık bin lira civarında gösterip asgari ücretli kadar vergi ödememektedir. Toplu sözleşmelerde işçi talepleri karşılanamamış enflasyona karşı ücretler erimiştir. Arttığı hesaplanan milli gelire rağmen işçi reel manada büyük kayıplar yaşamıştır.
Ülke kaynaklarının hakça paylaşılmamakta ülke gelirinin büyük bölümünü % 10’luk elit kesim tarafından bölüşüldüğü uzmanların açıkladığı istatistiklerde görmekteyiz. Dolayısı ile hakça paylaşılmayan gelir sosyal patlamalara gebedir. Şu unutulmamalıdır ki Arap baharı diye adlandırılan ve domino taşları gibi birbirini tetikleyen orta doğu ve Afrika’daki gelişmeler Tunuslu bir seyyar satıcının sosyal adaletsizliğe ve baskılara isyanının sonucunda kendisini yakması ile başlamıştır. Bu şartlarda işçiye bayram vermişsiniz ya da vermemişsiniz neyi değiştirir.”
Muş`un Sesi Gazetesi